Przechowywanie próbek gruntocementowych

Przechowywanie próbek gruntocementowych przeprowadza się następująco. Po uformowaniu próbki przez 7 dni przechowuje się je w temperaturze pokojowej i zabezpieczeniem przed wysychaniem (w wilgotnej komorze lub parafinowanym papierze bądź wilgotnym piasku), po czym przed ściskaniem próbki nasyca się wodą w komorze próżniowej (przy obniżonym ciśnieniu słupa rtęci do 150 mm) przez 2 godziny. W przypadku braku komory próżniowej, próbki przechowywane przez 3 dni w temperaturze pokojowej z zabezpieczeniem przed wysychaniem, należy w czwartym dniu zanurzyć na 1 cm w wodzie (w celu określenia podciągania kapilarnego), a następnie całkowicie zanurzone w wodzie. przechowywać dalsze trzy dni. Badanie wytrzymałości gruntocementu Po wyjęciu z wody i osuszeniu ligniną próbki poddaje się zgniataniu. Wyniki wytrzymałości próbek zgniatanych po siedmiu dniach stanowią podstawę dla wstępnego przyjęcia właściwej mieszanki gruntocementowej. Zgniatanie próbek przeprowadza się w prasie o prędkości przesuwu tłoka 12,5 mm/min, co najmniej na trzech próbkach tej samej serii, przyjmując wynik średni. Wytrzymałość na ściskanie 7-dniowa próbek nasyconych wodą dla górnej warstwy powinna zawierać się w przedziale 18 R7 24 kGcm2. Dla dolnej warstwy podbudowy wytrzymałość 7-dniowa może być obniżona i powinna się zawierać w granicach 12 R7 1.8 kGcm2 Dolna granica wytrzymałości próbek na zgniatanie (12 kGcm2) uwarunkowana została obciążeniami drogi oraz tym, że próbki o mniejszej wytrzymałości nie spełniają zwykle kryterium zamrażania-odmrażania. Wytrzymałość na ściskanie po 28 dniach próbek gruntocementu dla górnej warstwy podbudowy powinna zawierać się w przedziale 35 50 kGcm2, dla warstwy dolnej zaś 25- 35 kGcm2 W przypadku niespełnienia powyższych warunków należy przewidzieć zwiększenie ilości cementu lub odpowiednie ulepszenie gruntu, a w przypadku zbyt wysokiej wytrzymałości należy wykonać badanie przy obniżonej ilości cementu. Górna granica wytrzymałości próbek na zgniatanie (R7 = 24 i R28 = 50 kGcm2), podyktowana jest właściwą jakością gruntocementu, z którego podbudowy wykonywane są bez dylatacji i w związku z tym materiał taki nie może być zbyt sztywny oraz wrażliwy na zmiany temperatury, powodujące skurcz lub rozszerzalność. Przykładem wadliwie zaprojektowanego gruntocementu jest podbudowa przedstawiona na rysunku 52, która przy dużych wytrzymałościach próbek na ściskanie (R28 = 70- 80 kGcm2) wykonana bez dylatacji uległa ścięciu na skutek nadmiernej rozszerzalności w okresie letnim. Badania szczegółowe związane z projektowaniem mieszanki Próbki gruntu pobiera się z warstw jezdni, które będą podlegać stabilizacji bądź z ukopów gruntów przeznaczonych do uzupełnienia warstwy stabilizowanej. Próbki należy pobierać z całej szerokości projektowanej jezdni, kopiąc rowek na szerokość łopaty i przewidywaną głębokość stabilizacji lub w odkrywce ukopu – z całej głębokości jednorodnego gruntu. Z tak ukopanego gruntu należy wydzielić metodą ćwiartkowania średnią prób- kę laboratoryjną o objętości około 30 litrów (50 kg). Próbki należy pobierać w ilości zależnej od zmienności gruntu, nie rzadziej jednak niż jedną na pół kilometra stabilizowanej drogi. [patrz też: pompa hydroforowa, pompa próżniowa, pompa hydrauliczna ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: pompa hydrauliczna pompa hydroforowa pompa próżniowa