Produkty hydratacji cementu

W gruntocemencie produkty hydratacji cementu zmieszane z drobnymi cząstkami gruntu tworzą bardziej skomplikowany szkielet, którego wytrzymałość jest o wiele większa od zwięzłości i wytrzymałości wypełniających ten szkielet mikroagregatów gruntu. Z tego względu wytrzymałość gruntocementu zależna jest nie tylko od wytrzymałości hydratyzowanego cementu, lecz i od tego, w jakim stopniu zostały zmienione i ulepszone właściwości stabilizowanego gruntu, szczególnie jego cząsteczek nadrobniejszych w wyniku zachodzących przy stabilizacji procesów chemicznych i fizyko-chemicznych. Z porównania betonu żwirowego z gruntem stabilizowanym cementem wynikają następujące wnioski: 1) wytrzymałość gruntocementu jest uzależniona od osiągniętego stopnia przekształcenia fizyko-chemicznych właściwości gruntu, 2) skład chemiczny cementu nie jest rzeczą obojętną, 3) stopień zmielenia cementu ma duże znaczenie, gdyż ze wzrostem miałkości cementu wzrasta wytrzymałość gruntocementu. Stabilizacja gruntu cementem znalazła główne zastosowanie jako podbudowa pod nawierzchnie bitumiczne, bądź jako wzmocnienie podłoża gruntowego pod nawierzchnie sztywne lub podatne. Grunt stabilizowany cementem, mimo iż ma pewną wytrzymałość na rozciąganie (około 5 kGcm2), ma właściwości podbudowy podatnej w odróżnieniu od sztywnych płyt betonowych. Na tym założeniu została oparta technologia stabilizacji gruntów cementem ograniczająca wytrzymałość mieszanki gruntocementowej do 24 kGcm2 (wg instrukcji polskich) po 7 dniach twardnienia. Powstałe z różnych przyczyn pęknięcia w gruncie stabilizowanym cementem nie występują jak w płycie betonowej w postaci otwartych szczelin, sięgających na całą głębokość płyty, lecz w formie mnóstwa powikłanych ze sobą mikroszczelinek siatkowych. Ta cecha gruntu stabilizowanego cementem, powodując jego niewrażliwość na zmianę temperatury i odkształcenia (wyklucza potrzebę szczelin dylatacyjnych), przez swą żywość nadaje mu istotne zalety, i stanowiące o wartości gruntocementu. Grunt stabilizowany cementem może być wykonywany w jednej lub dwu warstwach. Stabilizacja jednowarstwowa ma zastosowanie jako podbudowa pod nawierzchnie ulepszone, przeważnie bitumiczne (zamiast podbudowy tłuczniowej) zarówno na gruntach piaszczystych jak i przełomowych z warstwą odsączającą. Stabilizacja dwuwarstwowa może mieć zastosowanie jako podbudowa pod nawierzchnie ulepszone, przeważnie bitumiczne, na gruntach prze- łomowych, gdy zamiast warstwy odsączającej lub odcinającej stabilizuje się grunt wysadzinowy. Grunt stabilizowany dwuwarstwowo może być również zastosowany jako podbudowa pod nawierzchnie o dużym ruchu. Pod określeniem dobre warunki wodne rozumie się, że zwierciadło wody gruntowej w najbardziej niekorzystnych 1 warunkach zalega po- niżej 1,5 m od niwelety drogi. Przy wyżej położonym zwierciadle wody, i przy, gruntach wysadzinowych wartości mogą być zwiększone o 10-15 cm przez wykonanie dodatkowej (trzeciej) warstwy stabilizacji. Grubość warstwy bitumicznej ścieralnej na podbudowie z gruntów stabilizowanych cementem zależna jest od natężenia ruchu i przyjmowana może być następująco: a) dla ruchu lekkiego 2-3 cm, b) dla ruchu średniego 3-5 cm, c) dla ruchu ciężkiego 5-8 cm, Stabilizacja gruntów cementem ma następujące zalety: 1) umożliwia wykorzystanie miejscowego gruntu, przez co osiąga się znaczne oszczędności na transporcie kolejowym i samochodowym, 2) wykonuje się ją z materiałów dostępnych jak cement i woda, 3) daje możność zmechanizowania robót w stopniu maksymalnym, 4) umożliwia-wykonywanie robót zwykłym i łatwo dostępnym sprzętem rolniczym i drogowym, 5) budowa jest szybka przy niewielkiej liczbie zatrudnionych robotników, [patrz też: olx nowy targ, skrzynia do gaszenia wapna, metoda culmanna ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: metoda culmanna olx nowy targ skrzynia do gaszenia wapna